Sinds een week ben ik een buzzer. Dat wil zeggen, ik heb me aangemeld bij de site buzzer.nl. Buzzer is een vorm van Word of Mouth of mond op mond marketing. Wat is Word of Mouth? Word of Mouth of WoM is de uitwisseling van een mening en/of informatie over een product of dienst tussen consumenten of gebruikers. Word of Mouth Marketing is het stimuleren van de vorming en verspreiding van die mening.

Ok, een vorm van marketing dus, waarom zou ik daar aan meewerken? Daar komt het concept van Buzzer om de hoek kijken. Mensen die buzzen, doen dat omdat ze nieuwsgierig zijn naar nieuwe producten. Mensen geven natuurlijk vaker hun mening over producten die zij gebruiken, en dat kan een positieve of negatieve mening zijn. Buzzer is eigenlijk een dienst die producenten kan helpen om naamsbekendheid te verkrijgen. Deze producten worden namelijk gratis aangeboden aan een aantal buzzers. Als deze consumenten hun ervaringen en meningen delen met anderen, zijn ze aan het buzzen. Als zij dit kunnen aantonen en verifieerbaar kunnen maken, dan verdienen zij daar krediet mee, ze komen dan eerder in aanmerking voor een volgend product. In het ideale geval is de producent blij en zijn de consumenten blij.

Dit geven van je mening is eigenlijk ‘P2P marketing’, als die term al bestaat. Mensen geven op een gedecentraliseerde manier hun mening aan gelijken, namelijk andere consumenten. In combinatie met het Internet als gedistribueerd netwerk geven al deze meningen een eerlijk beeld over een product, vergelijkbaar met het Wisdom of Crowds principe.

Volgens mij een goed initiatief, maar Buzzer.nl kan nog meer uit dit initiatief halen. Zo kun je wel je mening kenbaar maken aan Buzzer, maar zijn de meningen van anderen niet op de site te vinden. Misschien is dit een bewuste keuze, zodat consumenten niet beïnvloed worden door anderen. Dit is op zich jammer, want juist door de mogelijkheid te geven om op meningen en ervaringen van anderen te reageren kan er een levendige discussie ontstaan waar de producent wellicht meer waarde aan kan onttrekken dan de verzameling van individuele meningen. Misschien zit dat nog in het vat, we zullen het zien. Dit was trouwens mijn eerste buzz!

I am the media, dat is de titel van de presentatie van Alan Thys van Futurelab op het Marketing3 event, 29 november 2006. Ik dus, en al mijn peers. Een verhaal uit de oude doos, als we dat van een verhaal uit eind november 2006 mogen zeggen, 5 maanden oud dus. Op Marketing3 vertelde Alan Thys over marketing innovatie. Er moet geinnoveerd worden in marketing, omdat traditionele reclame en marketing ‘dood’ is. Zijn insteek is dat marketing best dood mag zijn, maar hij zoekt naar een alternatief. Wat zouden we als merketeers kunnen doen?

Het verhaal begint bij de verandering in communicatie van one-way van merken naar mensen bij broadcasting, naar mensen die zelf bepalen wat en wanneer ze kijken, en mensen gaan nu zelf ook produceren. De middelen zijn er, bijvoorbeeld het Internet en de mobiele telefoon, en we gebruiken de middelen ook. Zo komen er op YouTube 65000 video’s per dag bij, en heeft bijvoorbeeld Orkut 33 miljoen profielen. Mensen gaan zich uitdrukken nu het kan.

Er komen nieuwe sterren bovendrijven. Op Alexa kan gemeten worden wat kijkcijfers zijn. Dit is sterk aan het veranderen van traditionele media naar zelf geproduceerde media. Nog steeds bestaat de top 3 uit BBC, CNN en NYT. Er is een Chinese dame die meer traffic haalt dan de BBC. Een post op haar blog krijgt 1000 tot 4000 commentaren per post. Amateuren beginnen powerhouses te worden. Desperate housewives heeft 22.3 miljoen kijkers, op YouTube is er een video (Evolution of Dance) die door 35.7 miljoen zijn bekeken, terwijl het stukken goedkoper is om te producren. Ook virals zijn consumer generated, met steeds betere kwaliteit. Daarnaast doen veel consumenten het niet voor het geld, maar voor de community.

Mensen zijn dus moeilijker te bereiken door de tradtionele media. Er wordt steeds meer geadverteerd op traditionele media, om de consument te blijven overtuigen. Al 50% van de zendtijd in de US. De consument heeft er genoeg van, en gelooft niet meer wat er gezegd wordt op de reclames. De consument beslist nu zelf hoe de media geproduceerd en geconsumeerd wordt.

Thys constateert dat word of mouth reclame wel vertrouwd wordt door de consument, minder vertrouwen in de media, meer in mensen die je kent (peers), minder in instituten. Mensen geloven wel andere mensen, dus de verhalen van de consument zijn belangrijk. Mensen hebben steeds meer vertrouwen in mensen zoals jezelf, op basis van interesse. Dit neemt Thys als startpunt om de marketing weer levensvatbaar te maken. Hij heeft hiervoor de volgende 4 punten opgesteld:

1. make it something I really care about
2. zorg dat het leuk en geloofwaardig is
3. maak het makkelijk om door te vertellen
4. zorg dat je waarmaakt wat je vertelt

In zijn presentatie geeft hij een aantal voorbeelden om dit in de praktijk toe te passen. Om aan punt 1 te voldoen, moet je ervan van houden of het haten. Anders geef je er namelijk niets om. We gaan naar een emotioneel beslissingsproces.

Mijn conclusie: marketeers proberen ons (de consument) voor te blijven en de consument voor te blijven. Is dat wel mogelijk? Hebben we bedrijven nodig om verhalen te vertellen over de producten die we gebruiken? Kunnen merken onze gesprekken beinvloeden om er zo met onze gelijken over te praten? Dit doet me ook denken aan de post op knowledgecafe over corporate bloggen. Net als bloggen, zijn gesprekken ‘emergent’, het moet ontstaan. Deze gesprekken zijn niet te reguleren.

Bron: Mediaplaza