I am the media, dat is de titel van de presentatie van Alan Thys van Futurelab op het Marketing3 event, 29 november 2006. Ik dus, en al mijn peers. Een verhaal uit de oude doos, als we dat van een verhaal uit eind november 2006 mogen zeggen, 5 maanden oud dus. Op Marketing3 vertelde Alan Thys over marketing innovatie. Er moet geinnoveerd worden in marketing, omdat traditionele reclame en marketing ‘dood’ is. Zijn insteek is dat marketing best dood mag zijn, maar hij zoekt naar een alternatief. Wat zouden we als merketeers kunnen doen?

Het verhaal begint bij de verandering in communicatie van one-way van merken naar mensen bij broadcasting, naar mensen die zelf bepalen wat en wanneer ze kijken, en mensen gaan nu zelf ook produceren. De middelen zijn er, bijvoorbeeld het Internet en de mobiele telefoon, en we gebruiken de middelen ook. Zo komen er op YouTube 65000 video’s per dag bij, en heeft bijvoorbeeld Orkut 33 miljoen profielen. Mensen gaan zich uitdrukken nu het kan.

Er komen nieuwe sterren bovendrijven. Op Alexa kan gemeten worden wat kijkcijfers zijn. Dit is sterk aan het veranderen van traditionele media naar zelf geproduceerde media. Nog steeds bestaat de top 3 uit BBC, CNN en NYT. Er is een Chinese dame die meer traffic haalt dan de BBC. Een post op haar blog krijgt 1000 tot 4000 commentaren per post. Amateuren beginnen powerhouses te worden. Desperate housewives heeft 22.3 miljoen kijkers, op YouTube is er een video (Evolution of Dance) die door 35.7 miljoen zijn bekeken, terwijl het stukken goedkoper is om te producren. Ook virals zijn consumer generated, met steeds betere kwaliteit. Daarnaast doen veel consumenten het niet voor het geld, maar voor de community.

Mensen zijn dus moeilijker te bereiken door de tradtionele media. Er wordt steeds meer geadverteerd op traditionele media, om de consument te blijven overtuigen. Al 50% van de zendtijd in de US. De consument heeft er genoeg van, en gelooft niet meer wat er gezegd wordt op de reclames. De consument beslist nu zelf hoe de media geproduceerd en geconsumeerd wordt.

Thys constateert dat word of mouth reclame wel vertrouwd wordt door de consument, minder vertrouwen in de media, meer in mensen die je kent (peers), minder in instituten. Mensen geloven wel andere mensen, dus de verhalen van de consument zijn belangrijk. Mensen hebben steeds meer vertrouwen in mensen zoals jezelf, op basis van interesse. Dit neemt Thys als startpunt om de marketing weer levensvatbaar te maken. Hij heeft hiervoor de volgende 4 punten opgesteld:

1. make it something I really care about
2. zorg dat het leuk en geloofwaardig is
3. maak het makkelijk om door te vertellen
4. zorg dat je waarmaakt wat je vertelt

In zijn presentatie geeft hij een aantal voorbeelden om dit in de praktijk toe te passen. Om aan punt 1 te voldoen, moet je ervan van houden of het haten. Anders geef je er namelijk niets om. We gaan naar een emotioneel beslissingsproces.

Mijn conclusie: marketeers proberen ons (de consument) voor te blijven en de consument voor te blijven. Is dat wel mogelijk? Hebben we bedrijven nodig om verhalen te vertellen over de producten die we gebruiken? Kunnen merken onze gesprekken beinvloeden om er zo met onze gelijken over te praten? Dit doet me ook denken aan de post op knowledgecafe over corporate bloggen. Net als bloggen, zijn gesprekken ‘emergent’, het moet ontstaan. Deze gesprekken zijn niet te reguleren.

Bron: Mediaplaza

Iedereen kent ondertussen YouTube, de populairste site om video’s te plaatsen. Alhoewel in sommige landen aan banden gelegd, ben je meestal vrij om te plaatsen en dus aan te bieden wat je wilt. In omroepland ben je niet vrij om te plaatsen wat je wilt, je bent afhankelijk van mensen die jouw werk vooraf beoordelen. Des te leuker is het initiatief van Frans Bromet om afgewezen films in dit geval toch een kans te geven. Frans Bromet en Albert Klein Haneveld constateerden dat veel onafhankelijke programmamakers kant-en-klare films thuis hebben liggen: eeuwig zonde dat niemand die producties ooit te zien krijgt.

Vanaf vandaag tot en met zondag wordt het 1e festival van de afgewezen film georganiseerd in het Betty Asfalt-complex te Amsterdam. Organisator Lucas Westerbeek: ‘Met een zaal vol mensen krijgen die 25 films eindelijk het publiek dat ze verdienen.’ Niet dat er aansluitend een handtekeningenactie volgt om de producties alsnog op de buis te krijgen, één vertoning volstaat. Na afloop van het festijn zijn de films op de festivalsite te bekijken. Daar staat ook bij elke productie wie en waarom geweigerd hebben. Zondagmiddag om 14:30 is er een debat over ‘De afgewezen film’ met onder anderen Hans Maarten van den Brink en Cees van Ede.

Op de site www.deafgewezenfilm.nl kun je zien welke films er vertoond gaan worden. Daarbij staat ook de reden waarom omroepen, subsidie-instellingen of festivals de productie niet wilden hebben. Zo is de film Rachid Ben Ali: Moment in de tijd van Frank Vellenga te zien. Een film over een Marokkaanse schilder, die direct na de moord op Theo van Gogh zijn woede in felle cartoonachtige schilderijen tot uitdrukking bracht. Niemand wilde het uitzenden, omdat ‘de inhoud te gevoelig lag en er geen plaats was in het uitzendschema’.

Wie de theorie van de long tail gelooft, zal dit festival toejuichen. Ik herhaal Anderson: biedt alles aan, en maak alles goed te vinden. Voor alles is immers een markt, hoe klein deze ook is.

Hier een video van de site van de Volkskrant over het festival: