Iedereen kent ondertussen YouTube, de populairste site om video’s te plaatsen. Alhoewel in sommige landen aan banden gelegd, ben je meestal vrij om te plaatsen en dus aan te bieden wat je wilt. In omroepland ben je niet vrij om te plaatsen wat je wilt, je bent afhankelijk van mensen die jouw werk vooraf beoordelen. Des te leuker is het initiatief van Frans Bromet om afgewezen films in dit geval toch een kans te geven. Frans Bromet en Albert Klein Haneveld constateerden dat veel onafhankelijke programmamakers kant-en-klare films thuis hebben liggen: eeuwig zonde dat niemand die producties ooit te zien krijgt.

Vanaf vandaag tot en met zondag wordt het 1e festival van de afgewezen film georganiseerd in het Betty Asfalt-complex te Amsterdam. Organisator Lucas Westerbeek: ‘Met een zaal vol mensen krijgen die 25 films eindelijk het publiek dat ze verdienen.’ Niet dat er aansluitend een handtekeningenactie volgt om de producties alsnog op de buis te krijgen, één vertoning volstaat. Na afloop van het festijn zijn de films op de festivalsite te bekijken. Daar staat ook bij elke productie wie en waarom geweigerd hebben. Zondagmiddag om 14:30 is er een debat over ‘De afgewezen film’ met onder anderen Hans Maarten van den Brink en Cees van Ede.

Op de site www.deafgewezenfilm.nl kun je zien welke films er vertoond gaan worden. Daarbij staat ook de reden waarom omroepen, subsidie-instellingen of festivals de productie niet wilden hebben. Zo is de film Rachid Ben Ali: Moment in de tijd van Frank Vellenga te zien. Een film over een Marokkaanse schilder, die direct na de moord op Theo van Gogh zijn woede in felle cartoonachtige schilderijen tot uitdrukking bracht. Niemand wilde het uitzenden, omdat ‘de inhoud te gevoelig lag en er geen plaats was in het uitzendschema’.

Wie de theorie van de long tail gelooft, zal dit festival toejuichen. Ik herhaal Anderson: biedt alles aan, en maak alles goed te vinden. Voor alles is immers een markt, hoe klein deze ook is.

Hier een video van de site van de Volkskrant over het festival: