Vorige week geplaatst op RTL-Z, een interview met C.K. Prahalad, auteur van o.a. The Future of Competition. Deze keer spreekt hij over zijn nieuwe boek, over succesvolle business modellen toegepast in ontwikkelingslanden, en over co-creatie.

.

Eerder schreef ik over het helpen van mensen die het nodig hebben door middel van het kopen van wat houdbare levensmiddelen. Ik noemde het toen peer-to-peer helpen. Afgelopen week werd ik door Michel getipt over Nabuur.com, een online plek waar mensen kunnen helpen om gestarte initiatieven te verwezenlijken, meestal in ontwikkelingslanden.

Hoe werkt het? Een lokale community vraagt om hulp. Wanneer nabuur.com dit goedkeurt, krijgt het initiatief een ‘dorp’ op de site. Nabuur.com begeleid iemand uit de community om dit dorp te representeren. Nabuur zorgt voor promotie en online vrijwilligers (de nabuurs), en zorgt ook voor begeleiding van een facilitator op de site om de voortgang te coordineren. De lokale representant beschrijft het probleem, het project en de te nemen stappen, en maakt concrete taken voor de naburen, de helpende peers dus. Oplossingen worden online voorgedragen en lokaal geïmplementeerd. Er wordt teruggekoppeld op de site door middel van foto’s en verhalen op het online ‘dorp’. Zo worden steeds nieuwe projecten op de site geplaatst om het dorp verder te helpen.

Nabuur.com is een van de sites die een trend laten zien die vaak onder de noemer Web 2.0 vallen, ofwel het participatieve web. Waar het hier om gaat is dat gedecentraliseerde initiatieven opgezet door mensen, op amateuristisch of professioneel niveau steeds vaker tot resultaten komen. Nabuur.com kan gezien worden als een hybride vorm tussen amateuristisch en professioneel, omdat Nabuur.com professionele ondersteuning biedt aan mensen uit ontwikkelingslanden om initiatieven tot stand te brengen.

Iedereen heeft tegenwoordig weleens van OpenID gehoord (of anders van Sxip of Identity 2.0). De roep naar een gedecentraliseerd single-sign-on systeem op het net is ook steeds groter geworden, omdat mensen steeds meer van online diensten gebruik maken. Vele gecentraliseerde initiatieven zijn mislukt, zoals Microsoft’s Live ID en Cardspaces. Microsoft is bij velen niet erg geliefd vanwege haar monopolie positie op software gebied, mensen vertrouwen grote partijen niet als het om dit soort diensten gaat.

OpenID is al jaren bezig met het opstellen van specificaties, maar heeft steeds niet kunnen doorbreken. Het potentieel van deze dienst kan pas bereikt worden als de meerderheid van verschillende diensten op het Internet zich conformeert aan deze standaard. Dit lijkt nu het geval, aangezien Google, IBM, Microsoft, VeriSign en Yahoo! zich aansluiten bij de OpenID Foundation.

Komt OpenID hiermee nu een stap verder? Gaat de meerderheid van de diensten dit single sign-on systeem nu ook snel implementeren? Wordt het een strijd tussen de grote partijen om OpenID accounts te hosten, bijvoorbeeld door middel van e-mail adressen te gebruiken als identiteit om een lock-in te creëren? Dit zijn denk ik belangrijke vragen die hier spelen. Laten we hopen dat de consument de winnaar is bij deze ontwikkeling.